Tip 1:

Elk gedrag heeft een positieve intentie

Boze buien vragen veel energie van ouders. Toch, hoe tegenstrijdig het lijkt, kunnen ze ook waardevol zijn. Ze kunnen ons inzicht geven en ons aanzetten tools te ontdekken en ontwikkelen waarmee we onze kinderen weer verder mogen helpen. En daardoor groeien we zelf ook weer. Ik geloof namelijk dat alles wat er gebeurt in ons leven, een reden heeft. Toeval bestaat niet. En ik geloof ook dat elk gedrag een positieve intentie heeft, zo ook de boze buien.

De boze buien zijn waarschijnlijk ooit in het leven van ons kind een hele goede tool geweest. Het zorgde er toen wellicht voor dat hij beschermd werd, aandacht kreeg, een luisterend oor vond of misschien zelfs liefde ontving. Datgene wat hij destijds zo nodig had. Het was zijn overlevingsstrategie. In de reclamewereld zegt men niet voor niets “negatieve aandacht is óók aandacht”. Niets mis mee dus. Zodra kinderen deel gaan uitmaken van een veilig adoptiegezin, is dit gedrag hopelijk niet meer nodig. Maar natuurlijk zijn de boze buien niet van de ene op de andere dag over. Er gaat een proces aan vooraf van hechten, wennen aan elkaar, elkaar leren aanvoelen, kennen en ontdekken en gaandeweg zal het gezin meer rust en structuur gaan ervaren. De boze buien zullen dan waarschijnlijk geleidelijk gaan afnemen. Immers, er wordt nu geluisterd naar het kind, het wordt gezien en er wordt van hem gehouden. Bovendien zijn kinderen vaak snel capabel om zich d.m.v. taal te uiten, wat de communicatie een stuk gemakkelijker maakt. Ze kunnen ons met woorden vertellen wat ze willen en wat ze nodig hebben.
Toch werkt het niet altijd in alle gevallen zo eenvoudig en verandert het soms de boze buien niet. Sterker nog, ondanks alle hulp kan soms niet voorkomen worden dat situaties en relaties steeds moeizamer verlopen. Kinderen worden ouder, sterker en groter en de boze buien kunnen qua intentie, heftigheid en frequentie juist toenemen in plaats van afnemen. Het gedrag kan gepaard gaan met veel verbale en fysieke agressie. Een visuele cirkel lijkt te ontstaan: de wereld om het kind heen wordt steeds onveiliger voor hemzelf én het kind wordt steeds onveiliger voor de wereld om hem heen. En soms vragen ouders zich na lange tijd af óf er ooit nog rust gaat komen en zo ja, wanneer dit zal gebeuren.
Het gedrag dat ooit zo doeltreffend en levensreddend was, is nu heel onhandig en sociaal onwenselijk geworden. En voor ouders lijken de boze buien onomkeerbaar te zijn. Welke verklaring is hiervoor? De boze bui is een programma in het brein. En dit overlevingsprogramma draait nog steeds op volle toeren in het hoofd van jouw kind. Bij trigger A volgt automatisch het pad naar gedrag B: de boze bui. Dit programma werkt als een snelweg dat automatisch afgelegd wordt en pas vervangen kan worden als er een nieuw pad naast gelegd wordt. Een nieuwe route waarmee hetzelfde doel wordt behaald (gezien, gehoord, erkend worden en zich geliefd voelen), maar nu op een meer sociaal aanvaardbare manier. Positief gedrag dus waarbij het kind zich wel fijn voelt en ook de omgeving content mee is. De tijd is gekomen om nieuwe paden aan te leggen. En dat is de eerste uitdaging waar we voor staan: erken de intentie van de boze bui en leer het positieve er in te ontdekken.

Tip:
Vraag je eens af wat er achter de laatste boze bui kan zitten. Welke behoefte ligt ten grondslag aan dit gedrag? Wat vraagt jouw kind eigenlijk aan jou?
Zie je mij? Hoor je mij? Mag ik zijn wie ik ben? Ben ik goed genoeg? Hou je van mij? Ben ik veilig bij jou? Bescherm jij mij? Begrijp je mij? Doe ik er toe? Ben je voor mij beschikbaar? Mag ik er ook zijn? Mag ik ook mijn stem laten horen? … Als jij verder kunt kijken dan het gedrag, verandert daarmee ook jouw reactie.

Pin It on Pinterest